Op weg

De Schiphol-drukte in acht nemende, arriveerden we al om 17:00 bij de incheckbalies. Dat was maar liefst drieënhalf uur van tevoren. Mijn reis- en klasgenoot Dianne was er ook met haar partner en twee zonen. Zus Sandy stapte direct op ons af.

Na het zelf invoeren van de koffers en een emotioneel afscheid moeten we dan maar richting de beruchte beveiliging. Het werkelijke  afscheid moest een keer komen. De rij viel mee en de wachttijd was slechts een half uur. Zo hadden we nog lekker een paar uur om op Schiphol door te brengen…

Het vertrek naar Parijs was keurig op de geplande tijd evenals de  aankomst. Op een bijna uitgestorven Charles de Gaulle, liepen we op ons gemak naar de terminal van waar we zouden vertrekken. Daar troffen wij Rolf, Marike en Joyce, die een vlucht eerder hadden genomen.

De reis naar Johannesburg ging in een dubbeldeks Airbus. Bijzonder dat er tegenwoordig (ja, ze zijn knap hoor!) camera’s voor en onder het vliegtuig zitten evenals in de staart. Zo kun je vanuit drie gezichtspunten de reis volgen.

In Johannesburg arriveerden we om 9:55. Dat gaf ons vierenhalf uur de tijd tot de laatste etappe, een binnenlandse vlucht om 14:30. Dit was geen transfer, dus zelf de koffers eerst bemachtigen (die gelukkig allemaal aangekomen waren), dan de grenscontrole, geld pinnen en daarna een hoognodige kop koffie met een ontbijt. Alle tijd.

Bij de incheck bleek echter dat drie van ons, waaronder ik, niet ingecheckt waren, hoewel onze Air France-app zei van wel. We stonden niet op de passagierslijst. Een ticket heeft dan opeens geen enkele waarde. Bizar. Maar geen probleem, want we konden dit zelf wel even regelen bij de balie van de luchtvaartmaatschappij. Maar die verwezen ons naar de balie van Air France, die tot 14:00 dicht was in verband met lunchpauze. Hemeltjelief, die Fransen houden zich aan tradities hoor! En 0m die tijd zou de incheckbalie ook sluiten zodat het er naar uit zag dat we een andere vlucht moesten boeken voor het laatste stukje.

De meneer achter de balie gaf ons een briefje met twee telefoonnummers om het maar even zelf te regelen. Het was niet hun probleem. Gelukkig trok de chef het zich wel aan en die zette zich aan het bellen. Een kwartier voor sluiting van de incheckbalie kregen we te horen dat we de laatste drie plekken hadden gekregen. Dus rennen met de koffers, inchecken en de beveiliging door. Jippieeeee!

Om 18:15 arriveerden we in onze huurauto’s bij ons verblijf waar wij zeer hartelijk werden ontvangen door Kevin en Elsie. Een hug (‘drukkie’ op z’n Afrikaans) voor allemaal en na een lange reis van meer dan vierentwintig uur en een zeer verkwikkende douche schoven we aan voor een fantastische ‘braai’ die Kevin verzorgde.

En wat hebben we heerlijk geslapen!